GÜLFİDANI İLE KIŞGÜNEŞİ

Bir gülfidanı, bahar güneşi zannedip, kış güneşine aldandı kışın ortasında. Tomurcuk tomurcuk olup fışkırdı gökyüzüne doğru. Uzun süredir içinde sakladığı güzellikleri çıkardı dışarıya, kış güneşine aldanıp.

 

Gonca gonca güllerle donattı kendini ve kış güneşini bahar güneşi sanıp seyre daldı. Bir gün, iki gün, üç gün derken bir hafta böyle geçti.

 

Her şey olumluydu, güle öyle diyordu kış güneşi, ama öyle değildi. Çünkü bir gün ne olduysa oldu. Nerden geldiği belli olmayan bir kuru ayaz aniden bastırıverdi. Kış güneşi dursa da yerinde, kuru ayaza fazla ayak diretemedi. Sıcaklığını da parlaklığını da alıp kara bulutların arkasına gizlendi.

 

Gülfidanı ayaza değil, güneşin kendisini yalnız bırakışına perişan oldu. Yaprağını, goncasını bıraktı toprağa, ondan geriye kupkuru ve çırılçıplak dikenleri kaldı. Belki de kış güneşinin yalancı baharında, gerçek bahara da veda etti.

 

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !